Het Nationaal Park van Monfrague heeft een opppervlakte van 17.000 Ha en werd uitgeroepen tot een natuurpark in 1979 en vervolgens in 2007 tot Nationaal Park. In 2003 werd het door de UNESCO aangewezen als Reserve van de biosfeer.
Het landschap bestaat uit droge open weiden, bossen van kurk-en steeneiken, rotspartijen, een stuwmeer en is een paradijs voor vogelliefhebbers.
Monfragüe heeft de grootste kolonie Monniksgieren van de wereld (meer dan 280 paren) en de hoogste concentratie van de zeldzame Spaanse Keizerarend in de wereld (13 paren). Drie soorten gieren broeden hier samen met vijf soorten adelaars, 3 soorten havikken en 2 soorten kiekendieven. Een groot aantal soorten watervogels worden aangetroffen in en rond het stuwmeer en de rivieren die het meer voeden.
Het park is ook thuisbasis voor de zeldzame Iberische lynx, reeën, damherten, wilde katten, wilde zwijnen en otters.

De Reserve van de Biosfeer Sierras de Béjar y de Francia, het meest westelijke deel van het centrale hooggebergte, waar ook de prachtige Sierra de Gredos toe behoort, is een overwegend bergachtig gebied met steile hellingen en hoge pieken, zoals de Ceja van 2.425 m, een van de hoogste punten van de provincie. Het gebied ligt tussen de stroomgebieden van twee verschillende rivieren: de Tajo en de Duero. Er zijn vele stuwmeren en meren in het gebied. Er is een grote variëteit van ecosystemen met eiken, steeneiken, bergeiken, aardbeibomen, kastanjebomen, essen e.a. Wat de fauna betreft is er een diversiteit van soorten, vele ervan endemische: hagedissen, zwarte gieren, gieren, havikarenden, steenarenden, aasgieren, oehoes, zwarte ooievaaren, de Iberische lynx, otter en de berggeit.
Het gebied biedt een zeer interessante combinatie van natuur en folklore: enorme bossen, bergweiden, dorpen met middeleeuwse vakwerkhuizen, holen met rotstekeningen uit het stenen tijdperk, jachtreservaten met een overvloed aan herten, wilde zwijnen en klein wild, traditionele feesten zoals het veelbezochte feest van La Alberca op 15 en 16 augustus. Vier dorpen in dit gebied zijn tot nationaal monument verklaard en vallen volledig onder monumentenzorg.

De Sierra de Gredos, aan weerskanten van de grens tussen de provincies Ávila en Toledo, is het mooiste massief van het Centraal Scheidingsgebergte, met als hoogste top de Pico de Almanzor die tot 2.592 m reikt. De bergketen is 100 km lang en 20 à 30 km breed. De hellingen bieden onderdak aan vele diersoorten: wilde geiten, zwarte ooievaars, adelaars enz. De noord- en zuidhellingen hebben een totaal verschillende begroeiing. De noordelijke hellingen zijn minder steil, lopen geleidelijk naar beneden via voorgebergten en dalen. Die kant echter vangt koude winden. U vindt er pijnboombossen en groene weiden. De zuidhellingen daarentegen hebben zeer scherpe hellingen en grimmige afdalingen, maar hebben een milder klimaat, wat een mediterrane vegetatie mogelijk maakt. Daardoor valt er in het Gredos-gebergte op korte afstanden een grote variatie te zien in plantengroei. De noordkant van de Sierra de Gredos biedt de beste wandelmogelijkheden, zowel lichtere als zwaardere tochten. Aan die kant liggen de woningen die 'Het Andere Spanje' aanbiedt.